Milli Məclis sədrinin birinci müavini Əli Əhmədovun son günlərdə bələdiyyə sədrlərinin də iştirak etdiyi konfransda səsləndirdiyi fikirlər, məncə, yerli özünüidarəetmə orqanlarının gələcək fəaliyyəti üçün bir növ strateji yol xəritəsi təsiri bağışladı. Açığı, ilk dəfə idi ki, Milli Məclisin təmsilçisindən bələdiyyələrin fəaliyyətinə yalnız qiymət verən deyil, eyni zamanda onların gələcək inkişaf istiqamətlərini göstərən, problemlərə məntiqli yanaşma sərgiləyən və konkret hədəflər müəyyənləşdirən belə məzmunlu və sanballı çıxış eşidirdim.

Bu çıxışın əhəmiyyəti təkcə bələdiyyələrin fəaliyyətinə verilən qiymətlə məhdudlaşmırdı. Burada, eyni zamanda, yerli özünüidarəetmənin qarşısında duran vəzifələrə, onun cəmiyyətdəki mövqeyinə və gələcək inkişaf perspektivlərinə dair mühüm mesajlar da var idi. Əslində, bələdiyyələrin inkişafı barədə danışarkən əsas məsələ yalnız mövcud problemləri sadalamaq deyil, onların həlli yollarını göstərmək, təşəbbüskarlığı stimullaşdırmaq və yerli özünüidarəetmənin ictimai etimadını daha da gücləndirməkdir.

Digər tərəfdən, bələdiyyələrin son illərdə öz fəaliyyətləri ilə onlar haqqında əvvəlki dövrlərdə süni şəkildə formalaşdırılmış neqativ təsəvvürləri dəyişməyə başlaması da təqdirəlayiqdir. Ayrı-ayrı bələdiyyələrin təşəbbüsləri, ərazilərindəki problemlərin həllinə yönəlmiş fəaliyyəti və ictimai münasibətlərdə daha fəal mövqe tutmaları göstərir ki, yerli özünüidarəetmənin imkanları düşündüyümüzdən daha genişdir. Əsas məsələ bu imkanlardan düzgün istifadə etmək, müsbət təcrübələri yaymaq və uğurlu nümunələri ümumi fəaliyyət modelinə çevirməkdir.

Lakin Əli Əhmədovun çıxışı bir vacib məqamı da yenidən gündəmə gətirdi: bələdiyyələr öz ərazilərindən Milli Məclisə seçilmiş deputatlarla əlaqələrini daha da gücləndirməlidirlər. Çünki yerli problemlərin həlli yalnız bələdiyyələrin öz səylərindən asılı deyil. Bu prosesdə parlament təmsilçilərinin dəstəyi, qanunvericilik təşəbbüsləri, müvafiq qurumlar qarşısında məsələlərin qaldırılması və əhalinin problemlərinin daha geniş müstəvidə səsləndirilməsi mühüm rol oynaya bilər.

Bu baxımdan, deputat Aydın Mirzəzadənin Mingəçevir bələdiyyəsi haqqında əvvəlki dövrlərdə səsləndirdiyi müsbət fikirlər, eləcə də son görüşdə Tahir Mirkişilinin Sumqayıt, Vüqar Rəhimzadənin isə Xətai bələdiyyəsinin fəaliyyəti ilə bağlı xoş sözləri diqqətdən kənarda qalmamalıdır. Bu münasibət yalnız ayrı-ayrı bələdiyyələrin fəaliyyətinə verilən müsbət qiymət kimi dəyərləndirilməməlidir. Eyni zamanda, bu nümunələr bələdiyyələrlə deputatlar arasında əməkdaşlığın genişləndirilməsi, qarşılıqlı etimadın gücləndirilməsi və yerli problemlərin birgə həlli üçün yeni imkanların mövcudluğunu göstərir.

Əslində, bələdiyyə ilə deputat arasında əlaqələr formal görüşlərdən və ayrı-ayrı tədbirlərdə iştirakdan ibarət olmamalıdır. Bu münasibətlər davamlı dialoqa, konkret problemlərin müzakirəsinə, birgə təşəbbüslərə və nəticəyönümlü əməkdaşlığa əsaslanmalıdır. Deputat təmsil etdiyi ərazinin ehtiyaclarını daha yaxından öyrənməli, bələdiyyə isə mövcud problemləri, imkanlarını və təkliflərini parlament təmsilçisinin diqqətinə sistemli şəkildə çatdırmalıdır. Belə əməkdaşlıq həm yerli məsələlərin həllinə, həm də bələdiyyələrin cəmiyyətdə nüfuzunun artmasına töhfə verə bilər.

Unutmaq olmaz ki, güclü bələdiyyə yalnız öz ərazisində həyata keçirdiyi işlərlə deyil, həm də qurduğu tərəfdaşlıqlarla, yaratdığı ictimai etimadla və problemlərin həllinə cəlb etdiyi imkanlarla seçilir. Eyni zamanda, deputatların yerli özünüidarəetmə orqanları ilə əməkdaşlığı da onların seçicilərlə əlaqələrinin daha səmərəli qurulmasına xidmət edir.

Məncə, bu gün bələdiyyələrin qarşısında duran əsas vəzifələrdən biri əldə olunan müsbət təcrübəni davamlı inkişafa çevirmək, cəmiyyətdə formalaşmış stereotipləri real fəaliyyətlə dəyişmək və dövlət qurumları, parlament təmsilçiləri, ictimaiyyət arasında səmərəli əməkdaşlıq mühiti yaratmaqdır.

Əli Əhmədovun çıxışının əhəmiyyəti də məhz bundadır: o, bələdiyyələrin fəaliyyətinə münasibətdə təkcə bugünkü vəziyyətə qiymət verməklə kifayətlənməyərək, gələcək üçün düşünməyə, mövcud imkanları dəyərləndirməyə və daha fəal mövqe tutmağa çağırış kimi qəbul edilə bilər.

İndi əsas məsələ bu fikirlərin səsləndirilməsi ilə kifayətlənməmək, onları əməli fəaliyyətə çevirməkdir. Bələdiyyələr öz üzərlərinə düşən məsuliyyəti daha dərindən dərk etməli, deputatlarla əməkdaşlığı genişləndirməli və yerli problemlərin həlli istiqamətində təşəbbüskar mövqe nümayiş etdirməlidirlər. Çünki güclü yerli özünüidarəetmə yalnız bələdiyyələrin deyil, bütövlükdə cəmiyyətin inkişafına xidmət edir.

Vüqar Tofiqli